Kolejny raz uciekasz "na dobre", pierwszy mój odruch- Nie! Nie pozwalam!... Potem nadchodzi chwila, gdy uderzają wspomnienia. Te świeże i te zakopane gdzieś głęboko wraz z szufladą Twoich spojrzeń. Wszystkie uderzają z jednakową mocą niemal zwalając mnie z nóg- tyle tęsknoty, tyle emocji, tyle dotyków... Drążę coraz głębiej i głębiej, wciskam się między wspomnienia, przytulam Twój obraz. Całuję Twój zapach, palcami muskam delikatnie Twoją kruchą nieobecność... Szarpnięcie... Nie ma Cię. Nie ma Nas....
W dzień trzymam Twoją eteryczną dłoń, strzegę każdego niewidocznego kroku. W nocy szepczę do nieistniejącej Ciebie, wymieniamy się urojonymi pocałunkami... Dziś pozostaję bierny, tak każe mi moja natura. W sytuacji bez wyjścia- obojętnieję. Zmywam ze swojego ciała wszystkie uczucia, dając grunt dla nowych, może piękniejszych, może szlachetniejszych i bardziej wartościowych... I czekam...
Ten komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuń